Dick en Joke 2012: Rondritje

Woensdag, 11 januari 2012

Zondagmorgen uit Taroudant vertrokken. Onderweg eerst diesel en geld bijgetankt. Een route van 200 km, vrijwel geheel weer door berggebied. Passen tot 1800 m. De eerste 90 km over een gele weg, maar het grootste gedeelte over een witte weg. Dan rijd je over 200 km toch meer dan 4 uur, excl. stops.

In Tafraoute de camping genomen waar we ook met Vagebond hadden gestaan. Er was nog niets veranderd. Sanitair nog even primitief. Maandagmorgen met de hond uitlaten een klein stukje richting Tiznit gelopen, waar nog een camping was. Deze zag er beter uit en dus maar weer verhuizen. Er stonden o.m. een paar Duitsers waar we mee aan de praat kwamen.

’s Morgens even koffie drinken in de stad. Aar troffen we een Nederlandse mevrouw. Zij kwam al wat langer in Marokko, mar bleef nu voor het eerst 9 maanden. Zij huurt daar een nieuw appartement voor € 130,-/mnd. Als vrijwilliger geeft ze Engelse les aan Marokkaanse vrouwen. De 3 zomermaanden woont ze in haar (eigendoms)appartement in Nederland. Op deze manier was het voor goed te doen om rond te komen van haar AOW en pensioen.

Roos was jarig. Met de telefoonkaart eerst een paar mislukte pogingen, maar om 19.15 uur lukte het toch. Wel een half uur met de kinderen gesproken. Kosten: Dh 15 (€ 1,35 !!).

We wilden lekker Marokkaans eten, Tajine dus. Nergens te krijgen, omdat er vrijwel geen toeristen zijn. Het werd gegrilde kip met brood (+lekkere dipsaus), patat, olijven, tomaten, uien. Kortom, niet echt Marokkaans, maar wel lekker.

Dinsdagmorgen vertrokken we “Gorges d’Aït Mansour”. Een oase, waarook een CP zou zijn om te overnachten. De Duitsers wilden dat ook proberen. Wij waren al vroeg op weg, kochten onderweg brood voor een paar dagen, en gingen een 35 km lange pas over, weer tot 1800 m en kwamen om 10 uur aan in de oase. Daar eerst ontbeten en vervolgens gewandeld tot 3 uur. Onderweg op de heenreis koffie gedronken en op de terugreis een Tonic-citroen.

’s Nachts stonden we met 3 campers. Stel je voor geen enkele straatverlichting, tussen de palmen en daarboven een heldere hemel met maan en sterren. Aanvankelijk waren ereen paar wilde honden, maar één steenworp van Joke dropen die ook af. Absolute rust.

Op advies van de P-wachter toch maar doorgereden door de oase. Ook op het smalle deel niets geraakt. Verderop was een nieuwe weg naar Tiznit, die nog niet op onze kaart stond. Onderweg bij één van de vele koffietentjes koffie gedronken met een dikke homp chocoladecake. Ook hier weer geen enkele vrouw te zien. De vele mannen drinken koffie of thee en kletsen aan één stuk.

De weg naar Tiznit had we op onze vorige reis voor een groot gedeelte al gereden, maar dan vanuit de tegenovergestelde richting. Een prachtige rit, met veel groen, ook op de pas.

In Tiznit was de Camping Municipal ‘complet’. Wij konden er dus niet meer bij. Daar nog maar weer eens de soek bezocht en een beetje groente, rozijnen en pinda’s gekocht.

Joke had nogt ergens gelezen over een mooie groene weg naar een watertje. Dit bleek het riviertje “Massa” te zijn. We reden naar de bron, waar een stuwmeer was. Dit meer wordt alleen gebruikt voor irrigatie. Vanaf het stuwmeer richting Agadir en richting kust gereden waar we zijn beland op camping Sidi Wasseybeach.