Terug in Nederland

Dinsdag, 13 maart 2012

Zondagmorgen. De wekker loopt af om half 9. Half aankleden. Toilettas en handdoek pakken en naar buiten, naar de warme douche. Potdichte mist en de buitentemperatuur is 10 gr. Na het douchen de kachel aangezet, het bruinbroodje van de Marjane opgepiept en verder de tafel gedekt. Uiteraard met een gekookt eitje (zondags standaard).

Om 10 uur kwam de zon er door en de temperatuur kwam toch nog weer iets uit boven de 20 gr. Eerst koffie gedronken en daarna langs de lagune naar het dorp en het strand gewandeld. Op de markt tussen alle Marokkanen een broodje Kefta gegeten (gekruid gehakt). Je koopt het gehakt bij de slager die het daar ter plekke door de molen draait en vermengt met diverse verse kruiden (o.m. iets van lente-uitjes). Daarna gaat het op de houtskoolgrill. Bij terugkomst bijna twee uur gekletst met Duitse buren die wilden gaan wandelen. Omdat de buurvrouw maar bleef praten en de zon inmiddels onderging kwam er niets meer van hun wandeling. De TV begon weer iets signaal te krijgen. We zagen nog net hoe PSV werd afgedroogd door Twente. Daarna was het afgelopen.

Maandag om half 10 vertrokken naar de haven Tanger Med, via de tolweg, om de stad Tanger te vermijden. Bij het laatste tankstation nog even goedkoop tanken lukte niet. De diesel was uitverkocht. Bij de haven konden we nog de oude weg naar Tanger terug rijden om daar te tanken. Met pinpas betalen kon niet en we hadden de tank nog lang niet vol met het laatste cashgeld. Dus toch nog maar even naar de bank om € 15 in te wisselen voor Dirham. Daarmee konden we toch nog weer ruim 20 ltr. tanken voor € 0,65.

We waren om twee uur door de douane en stonden toen op de kade. De boo zou nog twee uur op zich laten wachte. Dit werd er drie. Het af- en weer oprijden van de auto’s duurt toch een tijdje. De overtocht zelf duurt ruim een uur. Uiteindelijk stonden we ’s avonds om negen uur op de P-plaats bij de Lidl, op het laatste voorhanden plekje. Daar stonden 30 campers. Achter de Mc. stonden er 37 en bij het ticketbureau 8.lang wachten. Ongetwijfeld zullen ergens anders op het industrieterrein ook nog campers hebben gestaan. Totaal dus een kleine 100, allemaal komend van of onderweg naar Marokko.

Dinsdag moesten we naar de camping van Henk en Anni ruim 100 km 1 uur rijden. E volgden de Tomtom voor de snelste weg, maar de weg langs de kust had achteraf maar iets langer geduurd bij vrijwel dezelfde kilometers.

Het was de bedoeling om voor één nacht op de (vrije) camperplek in Conil te gaan staan en de volgende morgen naar Henk en Anni op de camping te gaan. Op de locatie van de, volgens het camperboek vrije CP, was met grote borden aangegeven dat kamperen daar was verboden en dat er onherroepelijk door de politie zou worden opgetreden. Dus toen maar direct naar de camping voor twee nachten.

We hadden een erg gezellige dag met, zoals gewoonlijk veel bijpraten, praten over de beider reizen en natuurlijk met een hapje en (vooral) een drankje. We vielen nog met de neus in de boter, want de verjaardagen in de NKC-groep werden woensdag gevierd, zeven jarigen. Vanaf vier uur was er koffie+, drank en hapjes. Om ongeveer zeven uur zaten we weer in de camper. Er hoefde niet meer te worden gegeten. Henk en Anni kwamen nog wel op de koffie die avond.

Donderdag om 9 uur de NKC-ers uitgezwaaid en vertrokken naar Marisa, waar we om ongeveer 4 uur aankwamen bij het restaurant van haar broers. Deze was gesloten, maar één van de drie mannen was wel aanwezig. Een neefje van Marisa bracht ons naar haar huis, waar zij zelf ’s avonds om 8 uur aankwam. Het was ons bekend dat zij die dag een afspraak had in Madrid. Bij ons eerst een kopje soep gegeten en daarna bij Marisa een glaasje wijn gedronken met lekkere hapjes. Vrijdag gingen we met Marisa naar Salamanca, waar zij eerst een controlebezoek aan de specialist in het ziekenhuis moest brengen. Die dag verschillende specialiteiten gegeten, churros met chocolade. De churros kun je qua samenstelling vergelijken met oliebollen, maar dan in de vorm van dikke soepstengels. Deze doop je in een kopje met gesmolten donkere chocolade. ’s Middags in een leuk (studenten)cafeetje wat gedronken en tapaz gegeten. Na een rondritje door de bergen, een bezoekje aan het oud gedeelte van het stadje Béja, een broodje gegeten bij Marisa. ’s Avonds nog een  bezoek gebracht aan het restaurant. Daar weer wat gedronken aan de bar, een paar lekkere tapaz geproefd en daarna nog heerlijke soep gegeten (1 x prei en 1 x pompoen), zelfgemaakte (grote Spaanse) bitterballen en een schaaltje met tong (geen vis, maar van het rund). Allemaal erg lekker. De avond bij Marisa afgesloten met (al weer) een glas wijn en de verrukkelijke ham zoals die daar in de streek wordt gedroogd. Al met al een erg gezellig weerzien.

Zaterdag om half 10 vertrokken en om 18 uur aangekomen in St. Jean de Luz, direct na de Spaanse grens. Daar stonde het mudjevol. Aan een Belg die ook een aanhanger naast zijn camper had geparkeerd gevraagd om wat ruimte te maken. Omdat onze camper niet zo lang is kon deze op de plek van de aanhanger staan nadat deze eerst overdwars was gezet.

Zondag gereden tot Vatan, iets boven Orleans. In de loop van de middag voor het eerst wat binnentrekkende bewolking.

Maandag naar de Belgische grens. Daar sliepen we op de CP Harelbeke. De laatste keer dat we daar stonden was het nog gratis, incl. water, elektra en douchen. Nu ligt er een compleet aangelegd station met afvoer voor wc en water en aanvoer van schoon water. Een mooie plek, maar het kost nu wel € 5,-. Dinsdag wilden we Anita en Jean Marie bezoeken, maar dat lukte helaas niet. We hadden niet hun telefoonnummer. In het weekend hadden we een e-mail verstuurd met daarin de aankondiging van het bezoek en de vraag om e.a. met een SMS te bevestigen. Een SMS kregen we niet. Waarschijnlijk zullen ze onderweg zijn geweest. Ook camperaars immers.

Vandaag op bezoek bij Jan en Lya in Rijen. Woensdag naar Petra, Marcel en Merlijn. Donderdag naar huis, na eerst nog even de ouders van Joke te bezoeken in Zevenaar.

Groetjes

Joke en Dick

Verjaardag met NKC'ers

Tapaz uitzoeken

...... en natuurlijk ook lekker eten

Laatste dagen in Marokko

Zaterdag, 3 maart 2012

Maandagmorgen om 10 uur vertrokken naar Essaouira. Ruim 150 km. Onderweg in Tamanar koffie gedronken met een heerlijke (soort) tompouce.

Onderweg nog een broodje gegeten en om half drie aangekomen in Essaouira. Daar stonden op een P-plaats aan de haven met een schitterend uitzicht over de baai. ’s Avonds en dinsdag vrijwel heel de stad bekeken. Allemaal shopjes met veel kunst(nijverheid). Joke heeft haar zilveren ring, die ze bij de Vagebondreis in 2009 had gekocht, nog kunnen laten repareren bij dezelfde winkel waar ze had gekocht. “Vijf jaar garante” zei hij, maar vroeg nog wel 30 Dh voor de reparatie. Dit hebben we teruggebracht naar 20 Dh, als een gebaar van dankbaarheid. Het was immers toch garantie?!

Tussen de middag iets doms gedaan. In een achteraf winkelstraatje een broodje met gebakken vis gekocht. Joke vond het zo vies dat ze de neiging kreeg om over te geven. Inderdaad, toen ik die van mij op had, die ook niet geweldig was, mocht ik die van haar hebben. Die was echt vies. Dus, wij dachten, daar komen maag- en/of darmproblemen van. Gelukkig viel dat mee.

Woensdag vertrokken naar El-Jadida. Ruim 250 km. Al vaak hadden we gezegd dat de politie de buitenlandse gasten ongemoeid liet. Overal kom je politiecontroles tegen op de weg maar wij werden nog nooit aangehouden. Tot vandaag dus. Wat bleek; te hard gereden. De aanvankelijke snelheid van 80 km/uur werd teruggebracht tot 60 km/uur. Wij hadden bij het bord van 60 een snelheid van 68 km/uur en ‘slechts’ 10 m verder een snelheid van 66 km/uur. Die laatste snelheid (66) werd gepardonneerd, maar bij 68 kostte het 300 Dh (basisboete klasse I). Veel praten, zowel in het Frans als in het Engels mocht niet baten. Betalen dus. Een ramp, € 27,- . Joke besloot pardoes onderweg zelf koffie te zetten en niet voor 5 Dh pp (€ 0,45) koffie te kopen in een restaurant. Aan de weg werd veel gewerkt ter verbetering, verbreding. Om half 4 stonden we op de camping International. Nog even krakkemikkig als in 2009. Geen warme douches. Alleen hurktoiletten met een kraantje en een plastic bak voor handmatig doorspoelen.

Februari afgesloten met een gemiddelde max. dagtemperatuur van 23 graden, terwijl dat zowel in december als in januari 23,7 was. Mensen die al jaren overwinteren zeggen dat het nog nooit zo lang zo koud is geweest, m.n. in de nachten. Maar ook zeggen ze dat het nog nooit zo standvastig is geweest. Vrijwel alle dagen volop zon. Ons is deze ‘koude’ prima bevallen.

Donderdag ná de koffie naar El-Jadida gewandeld. De oude stad binnen de muren nog eens bekeken, waar binnen ook de oude Portugese cisterne ligt (wateropslagplaats). Deze hadden we bij de vorige reis al bekeken. Daarna geslenterd door de winkelstraatjes langs de vele stalletjes. Niest gekocht. Tussen de middag iets a-typisch Marokkaans gegeten, een kleine pizza Margharita. Het smaakte prima, maar duurde wel een half uur vóór die werd geserveerd.

Vrijdag op weg naar de laatste camping, Moulay Bousselham, aan een lagune, ongeveer 120 km vanaf Tanger. We besloten om, als het mogelijk was, een vrije plaats te pakken aan de kust. De route zou ook alleen via de kustweg lopen. Door Casablanca en Rabat, steden met 3,5 en 1,5 miljoen inwoners. Tot dan geen vrije plaatsen. In Oudayas, een voorstadje boven Rabat, stonden op een P-plaats aan de boulevard vier campers. Wij vroegen aan de mannen met de groene hesjes of we daar ook mochten slapen. Ja, geen probleem. Kosten? Dh 15. Twee Franse campers vertrokken. Twee Zwitserse bleven staan. Van de vertrokken Fransen hoorden we dat de plaats gratis was, maar dat het gebruikelijk was voor het toezicht een paar dirham te betalen. Dus besloten we daar te blijven. ’s Avonds om 7 uur werd er geklopt. Een mannetje vroeg om geld, 20 Dh. Ik vroeg hem of ik dan morgen opnieuw moest betalen. Het antwoord was “Nee”. Ik vroeg daarom om een ticket. Die kreeg ik niet. Niet betalen dus. Er werd een ander mannetje bijgeroepen. Die zei dat het verboden was om daar te slapen, maar dat zij wel toezicht bleven houden en daarvoor een vergoeding vroegen. Maar als de politie zou komen moesten we vertrekken. Een optie was een P-plaats bij de Marjane (grote supermarkten). De Zwitsers spraken geen woord Frans en vroegen mij wat er loos was. In hun reisboek stond dat dit een gedoogplek was. Goede raad is duur. Wij besloten met z’n drieën te vertrekken naar Marjane met ons als gids, want wij hadden begrepen hoe we daar konden komen. Na twee keer fout te zijn gereden op al de rondwegen bij Rabat stonden we vóór 8 uur bij Marjane. Direct een paar boodschappen gedaan, een paar spelletjes gespeeld (nog steeds geen tv-ontvangst via automatische schotel) en om 11 uur wilden we naar bed. Klop, klop, klop. Wat nu weer? Bewakingspersoneel van Marjane. “Het is beslist niet toegestaan om op hun terrein te overnachten. Uiteindelijk parkeerden we langs de toegangsweg naar het P-terrein. De Zwitsers lagen al in bed, maar moesten voor het verplaatsen van de camper toch weer opstaan. Na het uitlaten van Joris heb ik hun nog even gesproken. De Fransman zat in zijn pyjama achter het stuur. Hij zei erg blij te zijn dat wij er waren, omdat zij geen woord Frans spraken. Die nacht redelijk geslapen en om 8 uur liep de wekker af (pas om half 9 ging de winkel open voor brood). De Zwitsers waren al weg, maar hadden een half liter bier en een tablet chocolade op de voorruit gelegd, als dank voor het gidsen. Leuk gebaar.

Een tip van Jo en Henny was; “Neem aardappelen mee”. Inderdaad, in Nederland duurt het nog lang vóór de eerste nieuwe komen en wij hebben ze nu al bij ons. De (vraag)prijs was Dh 5/kg. Na veel gesteggel kregen we ze mee voor Dh 3/kg, een krat vol, 20 kg.

Zaterdag halverwege toch maar besloten om de tolweg te pakken, want de andere weg was saai en erg slecht. Om 1 uur stonden we op de camping en na een lekker bruinbroodje (alleen verkrijgbaar bij Marjane) konden we heerlijk luieren in de zon.

Zondag zullen we het dorp en de lagune al wandelend verder verkennen. Mandag gaan we op de boot naar Algeciras (E).

Ook de kamelen (dromedarissen) eten van de Arganbomen

Uitzicht links vanuit de camper op Essaouira

Voor ons hadden we uitzicht op de oceaan en op de vissershaven

De Spanjaarden hadden genoeg kanonnen in stelling om hun veroverde Essaouiara te verdedigen

Lijdzaam toezien

'Kostbaar' souvenir

Kasbah Ouyadas bij/boven Tanger

Mooi onderhouden straatjes in de kasbah

Bij de poort van de kasbah

Bezoek op camping Moulay Bousselman