Dick en Joke 2012: Laatste dagen in Marokko

Zaterdag, 3 maart 2012

Maandagmorgen om 10 uur vertrokken naar Essaouira. Ruim 150 km. Onderweg in Tamanar koffie gedronken met een heerlijke (soort) tompouce.

Onderweg nog een broodje gegeten en om half drie aangekomen in Essaouira. Daar stonden op een P-plaats aan de haven met een schitterend uitzicht over de baai. ’s Avonds en dinsdag vrijwel heel de stad bekeken. Allemaal shopjes met veel kunst(nijverheid). Joke heeft haar zilveren ring, die ze bij de Vagebondreis in 2009 had gekocht, nog kunnen laten repareren bij dezelfde winkel waar ze had gekocht. “Vijf jaar garante” zei hij, maar vroeg nog wel 30 Dh voor de reparatie. Dit hebben we teruggebracht naar 20 Dh, als een gebaar van dankbaarheid. Het was immers toch garantie?!

Tussen de middag iets doms gedaan. In een achteraf winkelstraatje een broodje met gebakken vis gekocht. Joke vond het zo vies dat ze de neiging kreeg om over te geven. Inderdaad, toen ik die van mij op had, die ook niet geweldig was, mocht ik die van haar hebben. Die was echt vies. Dus, wij dachten, daar komen maag- en/of darmproblemen van. Gelukkig viel dat mee.

Woensdag vertrokken naar El-Jadida. Ruim 250 km. Al vaak hadden we gezegd dat de politie de buitenlandse gasten ongemoeid liet. Overal kom je politiecontroles tegen op de weg maar wij werden nog nooit aangehouden. Tot vandaag dus. Wat bleek; te hard gereden. De aanvankelijke snelheid van 80 km/uur werd teruggebracht tot 60 km/uur. Wij hadden bij het bord van 60 een snelheid van 68 km/uur en ‘slechts’ 10 m verder een snelheid van 66 km/uur. Die laatste snelheid (66) werd gepardonneerd, maar bij 68 kostte het 300 Dh (basisboete klasse I). Veel praten, zowel in het Frans als in het Engels mocht niet baten. Betalen dus. Een ramp, € 27,- . Joke besloot pardoes onderweg zelf koffie te zetten en niet voor 5 Dh pp (€ 0,45) koffie te kopen in een restaurant. Aan de weg werd veel gewerkt ter verbetering, verbreding. Om half 4 stonden we op de camping International. Nog even krakkemikkig als in 2009. Geen warme douches. Alleen hurktoiletten met een kraantje en een plastic bak voor handmatig doorspoelen.

Februari afgesloten met een gemiddelde max. dagtemperatuur van 23 graden, terwijl dat zowel in december als in januari 23,7 was. Mensen die al jaren overwinteren zeggen dat het nog nooit zo lang zo koud is geweest, m.n. in de nachten. Maar ook zeggen ze dat het nog nooit zo standvastig is geweest. Vrijwel alle dagen volop zon. Ons is deze ‘koude’ prima bevallen.

Donderdag ná de koffie naar El-Jadida gewandeld. De oude stad binnen de muren nog eens bekeken, waar binnen ook de oude Portugese cisterne ligt (wateropslagplaats). Deze hadden we bij de vorige reis al bekeken. Daarna geslenterd door de winkelstraatjes langs de vele stalletjes. Niest gekocht. Tussen de middag iets a-typisch Marokkaans gegeten, een kleine pizza Margharita. Het smaakte prima, maar duurde wel een half uur vóór die werd geserveerd.

Vrijdag op weg naar de laatste camping, Moulay Bousselham, aan een lagune, ongeveer 120 km vanaf Tanger. We besloten om, als het mogelijk was, een vrije plaats te pakken aan de kust. De route zou ook alleen via de kustweg lopen. Door Casablanca en Rabat, steden met 3,5 en 1,5 miljoen inwoners. Tot dan geen vrije plaatsen. In Oudayas, een voorstadje boven Rabat, stonden op een P-plaats aan de boulevard vier campers. Wij vroegen aan de mannen met de groene hesjes of we daar ook mochten slapen. Ja, geen probleem. Kosten? Dh 15. Twee Franse campers vertrokken. Twee Zwitserse bleven staan. Van de vertrokken Fransen hoorden we dat de plaats gratis was, maar dat het gebruikelijk was voor het toezicht een paar dirham te betalen. Dus besloten we daar te blijven. ’s Avonds om 7 uur werd er geklopt. Een mannetje vroeg om geld, 20 Dh. Ik vroeg hem of ik dan morgen opnieuw moest betalen. Het antwoord was “Nee”. Ik vroeg daarom om een ticket. Die kreeg ik niet. Niet betalen dus. Er werd een ander mannetje bijgeroepen. Die zei dat het verboden was om daar te slapen, maar dat zij wel toezicht bleven houden en daarvoor een vergoeding vroegen. Maar als de politie zou komen moesten we vertrekken. Een optie was een P-plaats bij de Marjane (grote supermarkten). De Zwitsers spraken geen woord Frans en vroegen mij wat er loos was. In hun reisboek stond dat dit een gedoogplek was. Goede raad is duur. Wij besloten met z’n drieën te vertrekken naar Marjane met ons als gids, want wij hadden begrepen hoe we daar konden komen. Na twee keer fout te zijn gereden op al de rondwegen bij Rabat stonden we vóór 8 uur bij Marjane. Direct een paar boodschappen gedaan, een paar spelletjes gespeeld (nog steeds geen tv-ontvangst via automatische schotel) en om 11 uur wilden we naar bed. Klop, klop, klop. Wat nu weer? Bewakingspersoneel van Marjane. “Het is beslist niet toegestaan om op hun terrein te overnachten. Uiteindelijk parkeerden we langs de toegangsweg naar het P-terrein. De Zwitsers lagen al in bed, maar moesten voor het verplaatsen van de camper toch weer opstaan. Na het uitlaten van Joris heb ik hun nog even gesproken. De Fransman zat in zijn pyjama achter het stuur. Hij zei erg blij te zijn dat wij er waren, omdat zij geen woord Frans spraken. Die nacht redelijk geslapen en om 8 uur liep de wekker af (pas om half 9 ging de winkel open voor brood). De Zwitsers waren al weg, maar hadden een half liter bier en een tablet chocolade op de voorruit gelegd, als dank voor het gidsen. Leuk gebaar.

Een tip van Jo en Henny was; “Neem aardappelen mee”. Inderdaad, in Nederland duurt het nog lang vóór de eerste nieuwe komen en wij hebben ze nu al bij ons. De (vraag)prijs was Dh 5/kg. Na veel gesteggel kregen we ze mee voor Dh 3/kg, een krat vol, 20 kg.

Zaterdag halverwege toch maar besloten om de tolweg te pakken, want de andere weg was saai en erg slecht. Om 1 uur stonden we op de camping en na een lekker bruinbroodje (alleen verkrijgbaar bij Marjane) konden we heerlijk luieren in de zon.

Zondag zullen we het dorp en de lagune al wandelend verder verkennen. Mandag gaan we op de boot naar Algeciras (E).