Rondje Zeeuws Vlaanderen met NKC

Zondag, 2 september

In Breskens werden we op een P-plaats ontvangen met koffie. Te voet gingen we daarna naar het visserijmuseum, waar we een inzage kregen in de visserijvloot van Breskens. Na afloop vertrokken we naar een camperplek in Groede. Daar was dat weekend toevallig een muziekfestival.

Maandag, 3 september

Om 10 uur vertrokken naar Struisvogelboerderij in Sluis. Daar kregen we een rondleiding met een uiteenzetting over het houden van struisvogels. In Nederland is het minder bekend, maar in België wordt het wel veel gegeten. Het wordt behandeld als rundvlees, maar het schijnt veel lekkerder te zijn (en ook duurder). Bijzonder is dat iedere haan vaste partners heeft, drie, of, als het een felle haan is, vier hennen. Dan schijnt een haan het langer vol te houden (!!??).

Na daar de lunch te hebben gebruikt gingen we naar camping “De Oliepot” in Aardenburg. ’s Middag gingen we naar het dorp om voor Joke wat herinneringen op te halen. Het huis aan de Van Peurssenstraat, waaruit ze 55 jaar geleden vertrok, stond er nog alsof ze nooit was weggeweest. Het opstapje van de moestuin naar het terras was nog met dezelfde stenen uitgevoerd. De kerk, waarin ze (illegaal) de eerste ouwel kreeg was nog het zelfde ingedeeld en de biechtstoel was ook nog dezelfde. De lagere school stond er ook nog, maar was nu met garagedeuren omgebouwd tot een gemeentelijke opslagruimte.

Dinsdag, 4 september

’s Morgens een fietstocht gemaakt naar Zuiddorpe bij Axel, de geboorteplaats van Joke. Daar gingen herinneringen meer gevonden. Ook het adres was niet bekend.

’s Middags een interessante excursie naar “Poortaal van Vlaanderen”, het sluizencomplex bij Terneuzen, voor de doorvaart vanaf de Schelde door het kanaal van Gent naar Terneuzen. Ja, Gent, staat voorop. Dit komt omdat de Belgen vrijwel alles betalen. Het is hun belang. Daar de brugkelder bekeken. De brug –en ook het contragewicht- wegen beiden 420.000 kg. Het brugdek is 80 m. lang. Na afloop vertrokken naar camping “Stropielekker” in Zaamslag.

Woensdag, 5 september

’s Morgens lekker geluierd. ’s Middags met de hele groep op de fiets naar Koewacht, een grensdorp waar de Nederlands-Belgische grens doorheen loopt. Daar bezochten we een vlasmuseum, waarin niet alleen werd verteld over de vlasbewerking zelf, maar ook over de cultuur van het dorp in verband met die vlasverwerking. Voor mij een stukje herkenning omdat ik als kwajongen bij de boer nog met de hand vlas heb getrokken en ook wel eens met een vrachtwagenchauffeur in de schoolvakantie ben meegereden met een vlastransport naar België (vader van Anna).

Donderdag, 6 september

Na de koffie vertrokken we naar het natuurgebied “Verdronken land van Saeftinghe”. Een gebied waarover ik op de school al had gehoord maar dat toch bij weinig mensen bekend is. Dit gebied is in de 16^e eeuw door overstroming van de kaart verdwenen. Tot de Tweede wereldoorlog zijn er plannen geweest om het in te polderen, maar uiteindelijk is daarna besloten om het als natuurterrein en als berging voor overtollig water te bewaren.

Onze campers stonden op het P-terrein bij het bezoekerscentrum. Ons was geadviseerd om kniehoge laarzen mee te nemen. Die hadden we nog gekocht in Aalsmeer, bij ons bezoek aan de kinderen. Toen een groep jongeren met hun gids terugkwam van een rondleiding schrokken we toch wel een beetje. Die zaten van kop tot teen onder de modder. Aan de buitenmuur van het bezoekerscentrum waren een aantal kranen waar de dikste blubber weer kon worden afgespoeld. Om één uur vetrokken bij met onze gids, Dick. Die vertelde ons veel over de ontstaansgeschiedenis en leidde ons over, langs en door watergeulen door een klein gedeelte van het gebied. Het duurde ruim drie uur. Een hele wandeling zou je zeggen, maar toen we het nadien op de kaart zagen was het maar een fractie van het hele gebied. Knap, dat ook deelnemers van over de 80 nog meededen en over greppels sprongen als jonge hindes.

’s Avonds nog samen koffie gedronken met een lekkere plak cake van de struisvogelboerderij, dat werd aangeboden door de reisbegeleiding. Dus in plaats van kippeneieren struisvogeleieren. De cake was wel iets geler van kleur, maar smaakte hetzelfde.

Vrijdag, 7 september

Na de koffie vertrokken we om 11 uur naar Hulst naar bierbrouwerij “De halve maan”. De campers werden geplaatst bij de brouwerij. ’s Middags nog een paar boodschappen gedaan (uitverkoopjes) en eindelijk een ijsje gegeten (de eerste van de week). Om 16 uur begon het bezoek aan de brouwerij. We werden ontvangen door de eigenaar die helemaal alleen de brouwerij runt. Onder het genot van een paar proefbiertjes vertelde hij over de geschiedenis van het bier brouwen. Al ver vóór onze kaartelling werd bier gebrouwen in het voormalige Mesopothanië, waar de oorsprong zou liggen van de graanproductie en –consumptie, als aanvulling op de jacht en visserij.

In 1989 is de eigenaar begonnen met deze brouwerij, na eerst zelf in de horeca te zijn opgeleid en daarin ook te hebben gewerkt. Er was eerder ook een brouwerij geweest in Hulst. Er worden nu, naast de pilsener onder de naam Java, voornamelijk speciale biertjes gebrouwen onder de namen Zeeuwse Witte, Java Kriek, Dobbele Java, Lazarus, Zondebok, Grof Geschut, Java Triple en Illabefactus Autopous.

Na de rondleiding kregen we heerlijke driegangen diner bestaande uit een tomatensoep, runderstoofpotje met friet en ijs als dessert. Aan het stoofpotje was de Dobbele Java toegevoegd. Allemaal erg lekker.

Zaterdag, 8 september

Verlenging met één dag. In Graauw werd een nieuwe camperplaats geopend. Aan de NKC werd gevraagd om daar ook acte de presence te geven. ’s Avonds zou het feestelijke weekend worden afgesloten met een feestje in het dorpshuis. Op twee campers na ging iedereen mee. De camperplek werd geopend door de wethouder van Hulst. We kregen ‘bubbeltjes’ en hapjes. Belgen en Vlamingen, die daar al het hele weekend waren, gingen aan het buffet. Wij konden daar niet meer aan deelnemen. We hadden ons dan van tevoren moeten aanmelden. ’s Avonds om 8 uur gingen we naar de feestzaal. Dat viel erg tegen. Een groot deel van onze groep heeft de avond afgesloten op een caféterras verderop in het dorp.

Zondag, 9 september

Naar huis

Einde reis van twee maanden

Totaal gereden 8000 km

De gids met een struisvogelei

RK-kerk in Aardenburg

Woonhuis Joke van haar 5e tot haar 10e

Vlasschuurke (museum) Koewacht

Gids "Verdonken land van Saeftinge"

Lekker blubberen

Die zit vast

Na afloop afgelegde route bekijken

Opening camperplek Graauw

Terug in Nederland

Zaterdag,. 1 september

Maandag, 27 augustus

De laatste dag aan de Elbe. Het was weer prachtig fietsweer. In zuidelijke richting maakten we een rondje van ruim 60 km. Opvallend was het trieste beeld aan de linkerkant van de Elbe van –vaak verlaten- betongebouwen en vervallen woningen. Ook de straten waren daar veel slechter. Echt een stuk waar nog veel te verbeteren is. Dankzij ons uitstapje naar de Elbe zijn de totale fietskilometers nog weer op 500 gekomen.

De middagtemperaturen aan de Elbe waren uitstekend, van zondag de 19^e bijna 37 naar zondag de 25^e 27 graden.

Dinsdag, 28 augustus

’s Morgens was het fris en bewolkt. Ook viel er later wat regen. Na de koffie vertrokken we via Hannover, Dortmund, Oberhausen en Kleve naar Leuth voor een bezoek aan Carolien en Gerard. Gaandeweg werd het steeds warmer. De ramen moesten steeds verder worden opengezet. In Nederland was het weer volop zomer.

Woensdag, 29 augustus

Op bezoek bij de kinderen in Aalsmeer. Allemaal lekkere bruine toeten van Italie. Gezellig buiten gegeten (jammiejammie) en ’s avonds vertrokken naar België. Daar geslapen in St. Job in ’t Goor, iets boven Antwerpen.

Donderdag, 30 augustus

Met hulp van Tomtom oor Antwerpen naar camping De Pannenschuur in Nieuwvliet-Bad, Zeeuws Vlaanderen. Dat viel niet mee. De navigatie bracht ons steeds, naar later bleek, een kleine tunnel onder de Schelde, die daar wordt genoemd “Konijnenpijp”. Bij navraag naar de weg bleek die tunnel alleen toegankelijk voor auto’s tot 1500 kg, dus te klein voor de camper. Met een vertraging van een half uur toch maar door de Kennedytunnel. We kwamen aan met goed weer. Na koffie en een broodje naar het strand geweest en ’s middags naar het zwembad. Tegen de avond begon het te stormen en later te regenen. Later bleek dat we nog niet het slechtste weer hadden gehad. Dat was gevallen in de noordelijke provincies (tot 100 mm water.

Vrijdag, 31 augustus

Na een stormachtige nacht en ’s morgens nog een buitje gingen we shoppen in Sluis, een leuk stadje. Daar nog koffie gedronken en later nog een strandwandeling gemaakt. Op verzoek van Merlijn nog weer naar het zwembad en ’s avonds een kaartje gelegd.

Zaterdag, 1 september

Opgestaan met de volle zon. Wel een koude nacht, 9 graden. Nadat de kinderen waren vertrokken naar huis ging Joke het bed verschonen en de camper een beetje ‘kuisen’. Voldoende voor nog een laatste weekje vakantie, “rondje Zeeuws Vlaanderen” met de NKC

Fijn naar het strand; visjes vangen

's Morgens in de camper TV kijken

Laatste stop Duitsland

Zondag, 26 augustus / Maagdenburg-Duitsland

Woensdag, 22 augustus

’s Nachts een fikse onweersbui. Op tijd opgestaan. ’s Morgens nog bewolkt, maar lekker afgekoeld. We deden een rondje naar Riesa, in noordelijke richting. Onderweg toch nog een buitje. Wel direct een goede plek om te schuilen, want toen de bui voorbij was kwam de rijdende bakker waar we een heerlijke pruimentaartje kochten voor onderweg. In Riesa gingen we tussen de middag wat eten, zodat er ’s avonds niet meer gekookt hoefde te worden. Het was weer ruim 60 km met de afsluitende klim naar het zwembad van 3 km. Daar alles weer ververst, ook de volledige verswatertank. Nog vogels gekocht voor op de zijwand van onze overkapping thuis en een kompas om te weten of we vrij zicht hebben op Astra (voor de TV). ’s Avonds in de oude binnenstad van Meissen gewandeld en geparkeerd en geslapen op de kade aan de Elbe.

Donderdag, 23 augustus

’s Morgens om 8 uur vertrokken naar Dommitzsch (van 8 tot 18 uur moest aan de kade voor parkeren worden betaald). Daar stonden we weer direct aan het water bij de pont. Onvoorstelbaar hoeveel verkeer daarvan gebruik maakt. Overigens, je ziet hier nog veel meer redelijk doorgaande wegen die worden onderbroken door een pont over de Elbe. We maakten er een rustdag van. Lekker luieren en kijken naar het pontje. ’s Avonds pruimenpannenkoeken gebakken. Zoals op veel meer plaatsen in het v.m. Oost-Duitsland, staan veel fruitbomen langs de kant van de weg.

Vrijdag, 24 augustus

’s Nachts een paar uur regen. ’s Morgens droog en dus op de fiets naar Torgau. Onderweg nog een klein buitje, maar prima weer om te fietsen. Ook Torgau was weer een prachtig stadje met een mooi stadhuisplein. Het slot “Schloss Hartenfels” was ook erg mooi. Een bijzonderheid was daar dat er geen water in de slotgracht stond, maar dat er bruine beren rondliepen. Dat was al vanaf de 15^e eeuw toen het slot werd gebouwd.

Onderweg weer fruit geplukt en gegeten, appels, pruimen, bramen en frambozen. In de pruimen zaten soms wel kleine witte friemeltjes, wormpjes??!! Ja, dus die toch maar weer weggegooid.

Na de fietstocht doorgereden naar Wittenberg (Lutherstad).

Eerste dag volkfeest Winterswijk. Hopelijk waren de weergoden de bloemencorso goed gezind.

Zaterdag, 25 augustus

’s Morgens eerst Wittenberg bekeken. Uiteraard de kerk bekeken waarin Maarten Luther zijn stellingen op de deur heeft gespijkerd, nu bijna 500 jaar geleden (1517). Verder stelt Wittenberg niet veel voor. Op zaterdagmorgen zou het toch druk moeten zijn, maar er was niets te doen. De winkels stammen nog echt uit de DDR-tijd. Ouderwets, geen etalages en verouderde interieur. Ook de aangeboden artikelen waren vaak ouderwets. Kortom, geen stad om voor de gezelligheid te bezoeken.

Omdat we niet zeker waren van de vrije P-plaats reden we ‘s middags door naar Coswig. Van daaruit fietsten we nog een rondje v.v. Wittenberg. Door een wegopbreking en wat zoeken werd de route toch nog weer 60 km en kregen we onderweg een onweersbuitje. Dus een half uurtje schuilen in een bushokje.

Na het avondeten reden we door naar Magdeburg waar we een prima plek vonden aan de Elbe bij de aanlegsteiger van de rondvaartboten. € 5,- voor 3 dagen. Ook wc’s en sanistation aanwezig.

Zondag, 26 augustus

Een wandeling gemaakt door Magdeburg, de hoofdstad van Nieder-Sachsen. In januari 1945 woonden hier 300.000 mensen. Na het bombardement door de Amerikanen en de Engelsen waren 220.000 dakloos. Driekwart van de stad was dus verdwenen. Dat is nu nog goed te zien. Ruim aangelegde straten en pleinen met daartussen een paar kerken die (gedeeltelijk) weer zijn gerestaureerd. Voor de stad hoef je hier ook niet naar toe te gaan, maar het is wel een prima uitvalsbasis voor het maken van fietstochten.

Meissen

Mooi plekje in Dommitzsch

De Lutherkerk met in de torentrans: "Ein festen Burg ist unst Gott"

Magdeburg; "Grüner Zitadelle" van architect Hundertwasser

Zonder klokkentoren kunnen ze niet worden opgehangen

Hittegolf

Dinsdag, 21 augustus

Vrijdag, 17 augustus

Lekker uitgeslapen. Verse broodjes en een gekookt eitje. Wat gekletst met wederzijdse buren, waarvan één stel Nederlanders van over de 80, die nog maar sinds vijf maanden een ‘relatie’ hadden en nu samen met de camper naar Polen gingen voor een rondreis. Hij was al langere tijd weduwnaar en had al zeven jaar allen met de camper gereisd. Na de koffie wat boodschappen gedaan en de camper bij een tankstation eens lekker gewassen. Het was de eerste keer, maar het was dan ook wel nodig. We durfden tenminste zo niet meer in Nederland te verschijnen.

Toen om 2 uur naar de garage waar er een uurtje later twee nieuwe banden onder de camper lagen. Het was als normaal onderhoud aan te merken. In het voorjaar had ik de banden al laten omwisselen van voor naar achter. Achterop lagen dus de slechtste, misschien nog iets van 4 mm profiel.

Daarna doorgereden naar Pirna aan de Elbe dicht onder Dresden. Daar was een P-plaats waar ook campers mochten overnachten. Eerst nog even naar Atü-Pirna om de wielbouten na te trekken.

Zaterdag, 18 augustus

Net als in Nederland was het ook hier een warme dag, 29 graden. We konden eindelijk weer op de fiets. Langs de Elbe. Een retourtje Tsjechische grens (Schmilka). Totaal 65 km.

Zondag, 19 augustus

In verband met de verwachtte warmte besloten we om pas in de middag evt. nog een stukje te fietsen. Om 3 uur gingen we voor een rondje van ongeveer 20 km, waarbij we een mooie tuin konden bezoeken bij een slot, iets buiten Pirna. Onderweg bleek dat we moesten klimmen. Dat was bij 34 graden te veel gevraagd. We keerden om en via een park en de oude binnenstad gingen we weer terug. ’s Avonds maar ergens eten gehaald. We hadden geen puf om te gaan koken.

Maandag, 20 augustus.

Onderweg bij een camperbedrijf in Dresden een sanistation gevonden. Dus alles weer geloosd en aangevuld. We konden in Meissen aan de Elbe gaan staan, maar dat was –in de volle zon- niet te doen. We gingen daarom naar het nieuwe zwembad, waarbij ze het oude zwembad als camperplek hadden ingericht. Wel met watervoorziening, toiletten en een koude douche. Bij een middagtemperatuur van 36,4 graden werd die douche toch vaak gebruikt. Overigens, volgens de radio werd in Dresden een maximum van 39 graden gemeten.

Dinsdag, 21 augustus

We hadden een heerlijk rustig plekje, zonder bijv. verkeerslawaai. Ondanks de hitte goed geslapen… tot 7 uur. Toen werd begonnen met het grasmaaien op de ligweide van het zwembad en was het met de rust gedaan. Heerlijk buiten in het gras ontbeten. Daarna toch maar de fietsen gepakt voor een rondje Dresden, v.v. Dat ging prima, maar op de terugreis werd het toch wel weer warm. Onze thermometer gaf een max. van 29,4, ruim 4 graden minder dan de vorige dag. Dresden is een prachtige stad. Het was ook gezellig druk, maar wij bewaarden dit toch maar tot een volgende keer bij minder hitte.

Uitgeteld na klimpoging

Stadhuis met plein Pirna

Met de voeten in een teiltje bij zwembad Meissen

Dresden aan de Elbe

Zwinger-Dresden, restauratie bijna voltooid.

Bandenpech

Donderdag, 16 augustus / Görlitz - Duitsland 

Zondag, 12 augustus

Een dag met uitspattingen. We hadden de vorige dag geen winkel meer gezien om daar brood te kopen. Daarom gingen we in het restaurant van de camping ontbijten (gebakken eieren met spek en uien). Het was al laat, omdat het restaurant pas om 10 uur opende. Daarom zaten we pas om 2 uur aan de koffie, nadat Joke de vuile was in de wasmachine en in de droger had gedaan. Ook de binnenkant van de camper werd schoongemaakt. Even geen stof en hondenharen meer te zien (voor zo lang het duurt). Ook de fietsen vanonder het kleed gehaald. Alles stof, verschrikkelijk. Dus die met een stoffer afgeborsteld en daarna met een doek schoongemaakt. Nog een beetje olie op de ketting en zo moest het weer kunnen. ’s Middags samen over een heuvelige weg naar de winkel gefietst (11 km heen en 11 terug). Daarna een lekker rood wijntje gedronken. Ook ’s avonds weer in het restaurant gegeten. Het kon niet op. Ook die dag weer wisselend bewolkt en, wanneer de zon niet scheen, maar 15 graden.

Tineke, gefeliciteerd met je verjaardag.

Maandag, 13 augustus

Na ontbijt en douche om 10 uur vertrokken. Herfstig koud, 14 graden. Wel de afgelopen 24 uur geen regen. Na wat gekissebis over te nemen route kwamen we toch weer ongeveer 10 km grintweg, maar wel een 20 km kortere route. Onderweg naar het midden van Europa, aangegeven met een kompasnaald op een plein, een lange pilaar en opgetuigd de vlaggen van alle EU-landen. Overigens zou, na nieuwe Franse metingen, het midden van Europa enkele kilometers zuidelijker, boven Vilnius liggen, maar nog wel steeds in Litouwen. ’s Middags de stad Vilnius bezocht. Weer een geheel andere stad dan Riga en Tallin, de hoofdsteden van Letland en Estland. Hier alles veel ruimer, veel grotere statige gebouwen en ontzettend veel kerken. We kwamen daar aan om half 1, nog iets te vroeg voor de lunch. Daarom namen we later bij Pica een lekkere pizza en kochten meteen een klantenpas. Dat was alleen al bij onze pizza’s + drankjes goedkoper. Rond 4 uur kwamen we nog een pannenkoekenrestaurant tegen, waar het erg druk was. Daar dronken we koffie met een appelpannenkoek en aardbeiensaus (vers gemaakt). Heerlijk. Daarna nog een half uurtje doorgereden naar Trakai waar we de volgende dag o.m. de Waterburcht op het programma stond.

Dinsdag, 14 augustus

Wakker geworden met regen en een temperatuur van nog geen 12 graden. De weersverwachting van Weeronline was voor de komende tijd bar slecht. We besloten daarom om, na het bezoeken van de Waterburcht, direct door te rijden naar Dresden, een ritje van ruim 1000 km. De waterburcht was een gedeeltelijk gerenoveerde vesting gelegen in het water. Daarin was een historisch museum gevestigd, m.n. over de burcht zelf. Op de plaatselijke markt werd nog brood gekocht en onderweg in een supermarkt werden de laatste Lita’s uitgegeven. In Polen moest de klok weer en uur worden teruggezet, waardoor we weer gelijk liepen met de tijd thuis. Het was moeilijk om een slaapplaats te vinden. Geen camperplekken en geen campings. Daarom geslapen op P-terrein tussen twee vrachtwagens, één uit Litouwen en één uit Rusland. De door Tomtom geplande route liep dwars door Warschau, maar wel over vierbaans autosnelweg. Nog 720 km te gaan naar Dresden.

Woensdag, 15 augustus –Maria Hemelvaart-

Om 9 uur vertrokken met regen en 14 graden. De route liep dwars door Warschau, maar Tomtom loodste ons er prima doorheen, langs rustige sluiproutes. Het schoor lekker op en we besloten onderweg om door te rijden naar Görlitz, direct over de Duitse grens. Onderweg hadden we al een keer een restaurant gezien met daarop een molen, waar het erg druk was. Toen we dat voor de tweede keer zagen, rond 1 uur, besloten om daar maar even ‘te gaan kijken’. Het heette Slotimolen, volgens ons een keten die daar door Van der Valk is opgezet. Men komn daar à la carte eten of buffet. Dit buffet zag er4 prima uit en werd per gewicht betaald. Dus alles op één bord, afwegen en per ons betalen. Samen met 2 halve liters cola betaalden we samen omgerekend € 12,-. En het smaakte uitstekend. Joke heeft zelfs ’s avonds niets meer gegeten.

Kort vóór de afslag en nog maar 10 km te gaan, een rubberlucht! Wij maar associeerden dat met een paar fikse remsporen vóór ons, want bij ons kan toch niets mis zijn. Maar toch, direct daarna voelden we iets bijzonders en rolde er een wieldop over de autosnelweg. Direct aan de kant. Rechterachterband aan flarden. Alarm aan. Krik en gevarendriehoek opzoeken, hesjes en aan de slag. Uiteindelijk viel het mee. Binnen een half uur was het gepiept.

Donderdag, 16 augustus

’s Morgens eerst naar de stad voor internet om een bandenbedrijf te zoeken. We vonden er twee, maar bij de eerste “Atü” konden we de volgende dag al worden geholpen. Daarom voor de tweede dag op P-terrein bij de “Altstadt” gebleven om de volgende dag twee nieuwe banden op te laten leggen.

Na lange tijd niet gebruikt. Dik onder het stof

Middelpunt van Europa



Vilnius; kathedraal, paleis en op de achtergrond oude kasteeltoren



Afzonderlijke republiek in Vilnius; ze hebben o.m. 12 eigen militairen 

Luxe pannenkoeken

Ook in deze woning brandde nog de schoorsteen (en werd dus bewoond)

Naast veel prachtige, grote gebouwen in Vilnius ook moderne

De waterburcht Trakai

Bandenpech

Görlitz

Zuid Litouwen

Maandag, 6 augustus

’s Morgens vóór 10 uur vertrokken. Eerst nog een stukje richting Russische grens om daar nog een haventje te bekijken. Dit mislukte. Wel kwamen we langs een camping waar 20 tot 30 Nederlandse campers stonden, allen met de ramen en deuren gesloten. Dit bleek een groep te zijn van de NKC, die met de bus voor 4 dagen naar St. Petersburg waren. Op weg naar het Zuiden in Kuremäe het Russisch-orthodoxe klooster Pühtitsa bezocht. In de 17^e eeuw zou moeder Maria zijn verschenen bij een boom, waar ook een waterbron was. Begin 20^e eeuw werd besloten daar een klooster te stichten. Gelovigen van heinde en verre komen hier om het heilige water te halen. Een prachtig aangelegd en goed onderhouden complex.

Verder gereden naar “Peipsi jarv”, het grootste meer van Europa. Helaas konden we geen plekjes aan het meer vinden om daat te (blijven) staan. Wel kwamen we door leuke (ex-) Russische vissersdorpjes. In Alatskivi bezochten we nog een mooi gerestaureerd slot, dat is nagebouwd van het zomerkasteel van de Windsors in Balmoral-Schotland. Uiteindelijk belandden we in de universiteitsstad Tartu op een P-plaats aan de rand van de stad bij een groot sportpark.

Dinsdag, 7 augustus

’s Morgens dreigende luchten. Met de camper naar het centrum gereden, althans, dat was de bedoeling. Het centrum van “Tomtom” (bij treinstation) lag echter nog 20 minuten lopen van het werkelijke centrum, dat niet veel te betekenen had, met uitzondering van de vele standbeelden van daar bekende personen. Na een kopje koffie vertrokken we lieten het etnografisch museum van Varska en de ‘mooie’ badplaatsen, zoals aangegeven in onze WOMO-Reisführer,. links liggen. We vertrokken naar Taevaskoda, waar zandsteenrotsen liggen aan de rivier de Ahja. In de regen maakten we daar een uitgezette wandeling van een half uurtje. Onze plastic regencapes voor eenmalig gebruik deden voor het eerst nut en bleven achter bij de toiletten. We probeerden alle in het zuidoosten nog resterende -met een rood sterretje aangegeven plekken op de toeristische kaart- nog te bezoeken. Als eerste werd dit Ilumetsa, een meteorietkrater. We kwamen daar aan om3 uur in de stromende regen en besloten dat het genoeg was voor die dag en daar de nacht door te brengen. Toen het weer een tijdje droog was gingen we om 5 uur alsnog op weg naar de krater. Het zal als natuurverschijnsel wel bijzonder zijn, maar als toeristisch aantrekkelijk om te bekijken zeker niet. En toch kwam er nog een toerbus gevuld met vakantiegangers.

Woensdag, 8 augustus

Blauwe lucht met witte wolken. Op weg naar de grotten van Piusa. Daar aangekomen om iets over tienen bleken de openingstijden te zijn 10-18, zodat we nog even moesten wachten. Gezien de publieke belangstelling en de toegangsprijzen hadden we veel vertrouwen in iets bijzonders. Dat was het ook, maar niet direct als schouwspel. We kregen als introductie een film over het ontstaan van de gigantische grotten. Vanaf het begin van de 20^e eeuw werd hier zandsteen uitgegraven voor de glasproductie. Net als in de mergelgroeve van de Sint Pietersberg zitten hier ’s winters veel vleermuizen voor de overwintering. Deze komen uit veel Europese landen. Naast vleermuizen overwinteren hier ook diverse vlinders en motten. Met onze entreekaartjes van € 3,50 per stuk konden we met de gids naar de grotten voor een rondleiding. Ons werd gevraagd of we Russisch spraken. Het antwoord zal duidelijk zijn. We hadden al gesproken met een wachtende Est. Die vertaalde voor ons de gids. De rondleiding beperkte zich helaas tot het voorportaal van de grot waar we konden kijken naar enkele foto’s van de vroegere zandexploitatie en een inkijkje in de toegang tot de grotten. Verder bezochten we nog uitkijkpunt “”Meremäe mägi”, het landgoed “Vastselina”en de hoogste berg (315 m) “Suur munamagi”. Ongeveer 40 km over de Est-Letse grens vonden we een slaapplek.

Donderdag, 9 augustus

Het laatste traject in Estland ging 15 km over een grintweg. Aangekomen in Letland constateerden wij dat die grintweg nog vele malen beter was dan de veel geasfalteerde wegen in Letland. Vaak kon vandaag niet harder worden gereden dan 50 km/uur ivm met het slechte wegdek. Bij Madona bekeken we de op één na grootste zwerfkei van Letland. Ja, je kunt wat bedenken als toeristische hoogtepunt. Verder bezochten we in Aglona een bedevaartskerk met Dominicanenklooster, waar op 15 augustus met Maria Hemelvaart duizenden pelgrims komen. Toen wij er waren, 6 dagen daarvoor, werden al tientallen containers geplaatst op het tegenover liggende P-plaats. Uiteraard gebruikten we niet P-plaats niet voor overnachting, maar vonden 20 km verder aan een meertje een rustige plek, waar we ’s avonds in gezelschap waren van een paar hengelaars. De camper was door de diverse regenbuien weer wat schoner geworden, maar door de laatste kilometers over een grint-/zandweg, na een regenbui, was de witte kleur veranderd in camel.

Vrijdag, 10 augustus

De hengelaars bleven de hele nacht. ’s Morgens om 8 uur waren ze vertrokken. Was het hobby of noodzakelijk voor de aanvulling van de proviand voor het gezin? Die dag weer veel buien. Eerst maar naar de stad Daugavpils voor toeristeninfo en evt. een camping. Veel straten waren opgebroken. We moesten diverse keren omrijden. In het centrum wist niemand waar de Info was. Daar wel gesproken met een aardige mevrouw, die ons verwees naar, naar wij begrepen de “oude binnensstad”. Dit bleek oud fort, een ommuurde garnizoensstad te zijn met de naam “Dinaburg”, al bekend vanaf 1275. Een gigantisch complex waarin o.m. een kunstcentrum wordt gerealiseerd met de naam Mark Rothko’s Art Centre. Marcus Rothkowitz (1903-1970) schijnt een wereldberoemde schilder te zijn, Uiteraard bekeken we weer een paar kerken, want die zijn er volop, Russisch Orthodoxe, Katholieke en Lutheraanse. Nog één keer highlights van de kaart geprobeerd. Er lagen drie op een rij. Op de P-plaats van de eerste aangekomen moesten we (omgerekend) € 0,75 pp. betalen en nog eens € 0,75 voor parkeren. Op mijn vraag wat we dan konden zien was: “Een kasteel”. Wij betalen en op pad. Wat bleek? We liepen naar een locatie met uitzicht op de rivier en daar was een replica gebouwd van het kasteel (Madurodamgrootte). Bij navraag bleek het 2^e ‘hoogtepunt’ een uitzichtpunt met toren te zijn en het 3^e kon ons niet worden verteld. Een beetje boos en gefrustreerd vertrokken we maar richting Litouwen, waar we 20 km over de grens een mooie picknickplek vonden voor de overnachting. Overigens, opnieuw een donkere dag met veel buien.

Zaterdag, 11 augustus

’s Morgens na het ontbijt eerst een uur gewandeld in prachtig natuurpark met bos, veel meren en moeras. Daarna verder getrokken door het park, langs smalle en soms onverharde weggetjes. Onderweg een honingmuseum bezocht. Het laatste stuk van de weg er naar toe was veel belovend, want, als je zo’n slechte weg hebt, moet er wel iets bijzonders worden geboden (voor wat hoort wat). Inderdaad, het was een ruim opgezette expositie van diverse soorten bijenverblijven en gereedschap voor het maken van honig. Dit alles in een park met diverse houtsculpturen. Echt de moeite waard. Verder getrokken richting Vilnius waar we gingen staan op camping Appleisland, eigendom van een Nederlandse ondernemer. Een prachtige camping, zoals wij de hele vakantie nog niet hadden gezien, dat ligt op een eilandje in een meer( www.appleisland.lt ).

"Bijzonder" water tappen bij Kuremäe klooster

Kloostercomplex Kuremäe

Herenhuizen; ook van hout. Tartu

Vissershuizen bij Kallaste

Toch nog wild gezien

Op weg naar de op één na grootste zwerfkei van Letland

Kasteel in formaat Madurodam

Houtsculpturen bij honingmuseum

Al weer een bijzonder houten huisje

Grens met Rusland

Maandag, 6 augustus / Einde Oostzee

Woensdag, 1 augustus

Om half 1 de ferry genomen. Vaartijd 1,5 uur. In Haapsalu als eerste een oud stationsgebouw annex spoorwegmuseum bezocht. Gebouw dateert van 1902 en is deels nog steeds in gebruik als wachtkamer voor de bussen en als kantoorruimte. Een prachtig gebouw meteen overkapte perron van 213 m. Daarnaast in het stadje nog een oude burcht bekeken.

Verder in Padise een ruïne van een klooster bekeken. Voor de avond vonden we weer een prachtige plek in Meremõisa. Onvoorstelbaar, in een bos langs het strand, met ijzeren BBQ’s en dito roosters. Daarbij staan picknickbanken en bij bijna iedere plaats ook een droogtoilet.

Donderdag, 2 augustus

Toen wij ‘s morgens buiten kwamen was het hout al weer aangevuld, waren de roosters schoongemaakt en waren de toiletten gereinigd. Voor de Estlanders (en de buitenlandse gasten) prima, maar in een modern land eigenlijk niet meer economisch verantwoord.

Het was nog en dik uur rijden naar Tallinn, waar wij belandden in een voormalig Olympisch dorp, waar de waterspelen van Moskou 1980 werden gehouden (toen door het Westen geboycot). Die dag verder geen activiteiten. Wel hanteerde Joke de tondeuse voor mijn (nog weinige) haren.

Vrijdag, 3 augustus

’s Morgens om 10 uur vertrokken naar de binnenstad, met de bus. Vijfenzestigplussers hadden vrij reizen, dus alleen voor Joke in de bus een kaartje gekocht voor € 1,60 (enkeltje). Tot een uur of 3 geboemeld en lekker geluncht. Het was prima stadweer, half bewolkt met een maximum van 26 gr. Het was een mooie stad, met als bijzonderheid de veel overgebleven restanten van de stadsmuur en de torens. In tegenstelling tot Riga waren hier de kerken vrij toegankelijk. Toen we thuis kwamen betrok de lucht en om 7 uur begon het te regenen.

Zaterdag, 4 augustus

Ook ’s morgens nog regen. Zowel de paraplu als de regenjas kwamen (wat onwennig) uit de kast. Eerst alles ververst en daarna op zoek naar een LPG-station. Een smetje op de reisvoorbereiding. We dachten dat LPG nergens een probleem zou zijn. In Polen, Letland en Litouwen zagen we bij veel tankstations autogas, maar in Estland niet meer. Niemand kon ons vertellen waar je autogas kon tanken; niet bij  andere tankstations en niet bij de camping. Dus maar even googelen. En ja, een site gevonden met adressen. In Tallinn drie. In the middle of nowhere, achterop een industrieterrein, vonden we het gasvulstation. Hè, hè, geen gasproblemen.

De reis verder vervolgd zo dicht mogelijk langs de kust. Gelukkig kwam tegen de middag de zon er weer door en kwam de temperatuur toch nog weer op 26 gr. Eerst de “Jägala juga” waterval bekeken. Valt van een 8 m. hoge krijtrots naar beneden. Nadat Joke van deze waterval 8 _(!!) foto’s had gemaakt werd verderop het vissersdorpje Käsnu bekeken met een Maarten Luther kerkje en kapelletje, overblijfselen van de Duitse bezettingstijd. Daar  nog gesproken met een oudere meneer, die zijn opleiding van de Duitse bezetters had gehad. Hij sprak er niet slecht over, maar was wel blij dat de bezetting door de Duitsers en daarna de Russen voorbij was. Daarna kwamen we in het Lahema Nationaal park, waaruit we pas zondagmorgen. Een heel leuk authentiek vissersdorpje was Altja, waar inmiddels veel vissershuisjes als vakantiehuizen in gebruik waren genomen. Daar een mooie wandeling gemaakt door bos en langs het strand. We kwamen terug met blauwe handen van de bosbessen die we onderweg plukten. Onze overnachtingplaats vonden op de P-plaats van één van de veel nog bespaard gebleven landgoederen. Deze stond in Sagadi.

Zondag 5 augustus

Die dag weer weinig kilometers gemaakt. Het leek wel of we geen zin hadden om weer in zuidelijke richting te gaan. Na het ontbijt gingen we voor een wandeling,. Nog steeds in het Lahema Nationaal park. In een gedeelte van een soort oerbos, dat nog maar relatief kort is ontsloten voor publiek, was een pad uitgezet van 5 km, grotendeels over houten vlonders. Veel bomen waren zichtbaar beschadigd door elanden en zelfs krabsporen van beren waren er aangetroffen. Deze dieren zitten er nu niet meer, maar wel nog o.m. wilde zwijnen, lynxen en bevers. Na de koffie kwamen we langs het landgoed Vihula, dat nu is ingericht als vakantiehotel met 140 bedden. Prachtig aangelegd. Thuis maar eens zien wat een bed daar kost. Langs de weg, direct aan de Oostzee, bekeken we nog een ruïne van het kasteel Toolse. Daar omheen lagen als decoratie nog wat oude (houten) vissersschepen. Eén daarvan was de dag ervoor volledig verbrand. Er hing nog een sterke brandlucht. We spraken daar met een studente uit naburig stadje Kunda, die het nieuws over de brand had gehoord en daarom kwam kijken. Op haar advies gingen we in die plaats eten bij een keurige plaatselijke restaurant annex cafetaria. We aten daar heerlijk, met een pannenkoek en ijs als toetje. Het was echt te veel, maar ja, het is betaald en dus wordt er gegeten.

Alle bijzonderheden, zoals nationale monumenten, worden met bruine borden aangegeven. Het probleem is, als je zo’n bord ziet, dat je niet weet wat er te zien is, omdat er meestal alleen een Estse tekst op staat. Zo werden wij die dag geleid naar “Kivioli tuhamäed”. Dit bleken grote heuvels te zijn, ontstaan door opslag van as uit kolencentrales. Deze heuvels zijn en worden beplant, deels met Europees geld. Het moet gezegd worden, als de begroeiing er is is het een mooi gezicht. Overigens, in Estland is de hoogste een ‘berg’ slechts 318 m., in het zuidoosten bij de Letse grens.

De dag werd afgesloten door een slaapplaats te zoeken aan de Oostzee, nog ongeveer 50 km vanaf de Russische grens. Op de P-plaats lag de zee aan onze voeten, onderaan de krijtrotsen. Tussen de afgrond en de camper lag een strook van 5 m. en de zee lag ongeveer 50 m. dieper. Schon wieder ein Traumplatz.

Stationsperron Haapsalu

Russische truck

Plaatje

Jachthaven olympisch dorp, tevens camperplek

Tallinn vanaf de camping gezien

Tallinn vanaf de ommuring

Toren genoemd "Dicke margarethe"

Waterval Jägala juma

Rondje bij Altja

Overal langs de kust zwerfstenen, grote en kleine

Waterput en plee

Vissershuisjes Altja

Wandeling in oerbos Lahemapark

Veel zwanen langs de kust; bijna zoet water

Ruïne Toolse

Gisteren was hij nog heel

Laatste plekje aan de Oostzee