Dick en Joke 2012: Zuid Litouwen

Maandag, 6 augustus

’s Morgens vóór 10 uur vertrokken. Eerst nog een stukje richting Russische grens om daar nog een haventje te bekijken. Dit mislukte. Wel kwamen we langs een camping waar 20 tot 30 Nederlandse campers stonden, allen met de ramen en deuren gesloten. Dit bleek een groep te zijn van de NKC, die met de bus voor 4 dagen naar St. Petersburg waren. Op weg naar het Zuiden in Kuremäe het Russisch-orthodoxe klooster Pühtitsa bezocht. In de 17^e eeuw zou moeder Maria zijn verschenen bij een boom, waar ook een waterbron was. Begin 20^e eeuw werd besloten daar een klooster te stichten. Gelovigen van heinde en verre komen hier om het heilige water te halen. Een prachtig aangelegd en goed onderhouden complex.

Verder gereden naar “Peipsi jarv”, het grootste meer van Europa. Helaas konden we geen plekjes aan het meer vinden om daat te (blijven) staan. Wel kwamen we door leuke (ex-) Russische vissersdorpjes. In Alatskivi bezochten we nog een mooi gerestaureerd slot, dat is nagebouwd van het zomerkasteel van de Windsors in Balmoral-Schotland. Uiteindelijk belandden we in de universiteitsstad Tartu op een P-plaats aan de rand van de stad bij een groot sportpark.

Dinsdag, 7 augustus

’s Morgens dreigende luchten. Met de camper naar het centrum gereden, althans, dat was de bedoeling. Het centrum van “Tomtom” (bij treinstation) lag echter nog 20 minuten lopen van het werkelijke centrum, dat niet veel te betekenen had, met uitzondering van de vele standbeelden van daar bekende personen. Na een kopje koffie vertrokken we lieten het etnografisch museum van Varska en de ‘mooie’ badplaatsen, zoals aangegeven in onze WOMO-Reisführer,. links liggen. We vertrokken naar Taevaskoda, waar zandsteenrotsen liggen aan de rivier de Ahja. In de regen maakten we daar een uitgezette wandeling van een half uurtje. Onze plastic regencapes voor eenmalig gebruik deden voor het eerst nut en bleven achter bij de toiletten. We probeerden alle in het zuidoosten nog resterende -met een rood sterretje aangegeven plekken op de toeristische kaart- nog te bezoeken. Als eerste werd dit Ilumetsa, een meteorietkrater. We kwamen daar aan om3 uur in de stromende regen en besloten dat het genoeg was voor die dag en daar de nacht door te brengen. Toen het weer een tijdje droog was gingen we om 5 uur alsnog op weg naar de krater. Het zal als natuurverschijnsel wel bijzonder zijn, maar als toeristisch aantrekkelijk om te bekijken zeker niet. En toch kwam er nog een toerbus gevuld met vakantiegangers.

Woensdag, 8 augustus

Blauwe lucht met witte wolken. Op weg naar de grotten van Piusa. Daar aangekomen om iets over tienen bleken de openingstijden te zijn 10-18, zodat we nog even moesten wachten. Gezien de publieke belangstelling en de toegangsprijzen hadden we veel vertrouwen in iets bijzonders. Dat was het ook, maar niet direct als schouwspel. We kregen als introductie een film over het ontstaan van de gigantische grotten. Vanaf het begin van de 20^e eeuw werd hier zandsteen uitgegraven voor de glasproductie. Net als in de mergelgroeve van de Sint Pietersberg zitten hier ’s winters veel vleermuizen voor de overwintering. Deze komen uit veel Europese landen. Naast vleermuizen overwinteren hier ook diverse vlinders en motten. Met onze entreekaartjes van € 3,50 per stuk konden we met de gids naar de grotten voor een rondleiding. Ons werd gevraagd of we Russisch spraken. Het antwoord zal duidelijk zijn. We hadden al gesproken met een wachtende Est. Die vertaalde voor ons de gids. De rondleiding beperkte zich helaas tot het voorportaal van de grot waar we konden kijken naar enkele foto’s van de vroegere zandexploitatie en een inkijkje in de toegang tot de grotten. Verder bezochten we nog uitkijkpunt “”Meremäe mägi”, het landgoed “Vastselina”en de hoogste berg (315 m) “Suur munamagi”. Ongeveer 40 km over de Est-Letse grens vonden we een slaapplek.

Donderdag, 9 augustus

Het laatste traject in Estland ging 15 km over een grintweg. Aangekomen in Letland constateerden wij dat die grintweg nog vele malen beter was dan de veel geasfalteerde wegen in Letland. Vaak kon vandaag niet harder worden gereden dan 50 km/uur ivm met het slechte wegdek. Bij Madona bekeken we de op één na grootste zwerfkei van Letland. Ja, je kunt wat bedenken als toeristische hoogtepunt. Verder bezochten we in Aglona een bedevaartskerk met Dominicanenklooster, waar op 15 augustus met Maria Hemelvaart duizenden pelgrims komen. Toen wij er waren, 6 dagen daarvoor, werden al tientallen containers geplaatst op het tegenover liggende P-plaats. Uiteraard gebruikten we niet P-plaats niet voor overnachting, maar vonden 20 km verder aan een meertje een rustige plek, waar we ’s avonds in gezelschap waren van een paar hengelaars. De camper was door de diverse regenbuien weer wat schoner geworden, maar door de laatste kilometers over een grint-/zandweg, na een regenbui, was de witte kleur veranderd in camel.

Vrijdag, 10 augustus

De hengelaars bleven de hele nacht. ’s Morgens om 8 uur waren ze vertrokken. Was het hobby of noodzakelijk voor de aanvulling van de proviand voor het gezin? Die dag weer veel buien. Eerst maar naar de stad Daugavpils voor toeristeninfo en evt. een camping. Veel straten waren opgebroken. We moesten diverse keren omrijden. In het centrum wist niemand waar de Info was. Daar wel gesproken met een aardige mevrouw, die ons verwees naar, naar wij begrepen de “oude binnensstad”. Dit bleek oud fort, een ommuurde garnizoensstad te zijn met de naam “Dinaburg”, al bekend vanaf 1275. Een gigantisch complex waarin o.m. een kunstcentrum wordt gerealiseerd met de naam Mark Rothko’s Art Centre. Marcus Rothkowitz (1903-1970) schijnt een wereldberoemde schilder te zijn, Uiteraard bekeken we weer een paar kerken, want die zijn er volop, Russisch Orthodoxe, Katholieke en Lutheraanse. Nog één keer highlights van de kaart geprobeerd. Er lagen drie op een rij. Op de P-plaats van de eerste aangekomen moesten we (omgerekend) € 0,75 pp. betalen en nog eens € 0,75 voor parkeren. Op mijn vraag wat we dan konden zien was: “Een kasteel”. Wij betalen en op pad. Wat bleek? We liepen naar een locatie met uitzicht op de rivier en daar was een replica gebouwd van het kasteel (Madurodamgrootte). Bij navraag bleek het 2^e ‘hoogtepunt’ een uitzichtpunt met toren te zijn en het 3^e kon ons niet worden verteld. Een beetje boos en gefrustreerd vertrokken we maar richting Litouwen, waar we 20 km over de grens een mooie picknickplek vonden voor de overnachting. Overigens, opnieuw een donkere dag met veel buien.

Zaterdag, 11 augustus

’s Morgens na het ontbijt eerst een uur gewandeld in prachtig natuurpark met bos, veel meren en moeras. Daarna verder getrokken door het park, langs smalle en soms onverharde weggetjes. Onderweg een honingmuseum bezocht. Het laatste stuk van de weg er naar toe was veel belovend, want, als je zo’n slechte weg hebt, moet er wel iets bijzonders worden geboden (voor wat hoort wat). Inderdaad, het was een ruim opgezette expositie van diverse soorten bijenverblijven en gereedschap voor het maken van honig. Dit alles in een park met diverse houtsculpturen. Echt de moeite waard. Verder getrokken richting Vilnius waar we gingen staan op camping Appleisland, eigendom van een Nederlandse ondernemer. Een prachtige camping, zoals wij de hele vakantie nog niet hadden gezien, dat ligt op een eilandje in een meer( www.appleisland.lt ).