Dick en Joke 2012: Grens met Rusland

Maandag, 6 augustus / Einde Oostzee

Woensdag, 1 augustus

Om half 1 de ferry genomen. Vaartijd 1,5 uur. In Haapsalu als eerste een oud stationsgebouw annex spoorwegmuseum bezocht. Gebouw dateert van 1902 en is deels nog steeds in gebruik als wachtkamer voor de bussen en als kantoorruimte. Een prachtig gebouw meteen overkapte perron van 213 m. Daarnaast in het stadje nog een oude burcht bekeken.

Verder in Padise een ruïne van een klooster bekeken. Voor de avond vonden we weer een prachtige plek in Meremõisa. Onvoorstelbaar, in een bos langs het strand, met ijzeren BBQ’s en dito roosters. Daarbij staan picknickbanken en bij bijna iedere plaats ook een droogtoilet.

Donderdag, 2 augustus

Toen wij ‘s morgens buiten kwamen was het hout al weer aangevuld, waren de roosters schoongemaakt en waren de toiletten gereinigd. Voor de Estlanders (en de buitenlandse gasten) prima, maar in een modern land eigenlijk niet meer economisch verantwoord.

Het was nog en dik uur rijden naar Tallinn, waar wij belandden in een voormalig Olympisch dorp, waar de waterspelen van Moskou 1980 werden gehouden (toen door het Westen geboycot). Die dag verder geen activiteiten. Wel hanteerde Joke de tondeuse voor mijn (nog weinige) haren.

Vrijdag, 3 augustus

’s Morgens om 10 uur vertrokken naar de binnenstad, met de bus. Vijfenzestigplussers hadden vrij reizen, dus alleen voor Joke in de bus een kaartje gekocht voor € 1,60 (enkeltje). Tot een uur of 3 geboemeld en lekker geluncht. Het was prima stadweer, half bewolkt met een maximum van 26 gr. Het was een mooie stad, met als bijzonderheid de veel overgebleven restanten van de stadsmuur en de torens. In tegenstelling tot Riga waren hier de kerken vrij toegankelijk. Toen we thuis kwamen betrok de lucht en om 7 uur begon het te regenen.

Zaterdag, 4 augustus

Ook ’s morgens nog regen. Zowel de paraplu als de regenjas kwamen (wat onwennig) uit de kast. Eerst alles ververst en daarna op zoek naar een LPG-station. Een smetje op de reisvoorbereiding. We dachten dat LPG nergens een probleem zou zijn. In Polen, Letland en Litouwen zagen we bij veel tankstations autogas, maar in Estland niet meer. Niemand kon ons vertellen waar je autogas kon tanken; niet bij andere tankstations en niet bij de camping. Dus maar even googelen. En ja, een site gevonden met adressen. In Tallinn drie. In the middle of nowhere, achterop een industrieterrein, vonden we het gasvulstation. Hè, hè, geen gasproblemen.

De reis verder vervolgd zo dicht mogelijk langs de kust. Gelukkig kwam tegen de middag de zon er weer door en kwam de temperatuur toch nog weer op 26 gr. Eerst de “Jägala juga” waterval bekeken. Valt van een 8 m. hoge krijtrots naar beneden. Nadat Joke van deze waterval 8 _(!!) foto’s had gemaakt werd verderop het vissersdorpje Käsnu bekeken met een Maarten Luther kerkje en kapelletje, overblijfselen van de Duitse bezettingstijd. Daar nog gesproken met een oudere meneer, die zijn opleiding van de Duitse bezetters had gehad. Hij sprak er niet slecht over, maar was wel blij dat de bezetting door de Duitsers en daarna de Russen voorbij was. Daarna kwamen we in het Lahema Nationaal park, waaruit we pas zondagmorgen. Een heel leuk authentiek vissersdorpje was Altja, waar inmiddels veel vissershuisjes als vakantiehuizen in gebruik waren genomen. Daar een mooie wandeling gemaakt door bos en langs het strand. We kwamen terug met blauwe handen van de bosbessen die we onderweg plukten. Onze overnachtingplaats vonden op de P-plaats van één van de veel nog bespaard gebleven landgoederen. Deze stond in Sagadi.

Zondag 5 augustus

Die dag weer weinig kilometers gemaakt. Het leek wel of we geen zin hadden om weer in zuidelijke richting te gaan. Na het ontbijt gingen we voor een wandeling,. Nog steeds in het Lahema Nationaal park. In een gedeelte van een soort oerbos, dat nog maar relatief kort is ontsloten voor publiek, was een pad uitgezet van 5 km, grotendeels over houten vlonders. Veel bomen waren zichtbaar beschadigd door elanden en zelfs krabsporen van beren waren er aangetroffen. Deze dieren zitten er nu niet meer, maar wel nog o.m. wilde zwijnen, lynxen en bevers. Na de koffie kwamen we langs het landgoed Vihula, dat nu is ingericht als vakantiehotel met 140 bedden. Prachtig aangelegd. Thuis maar eens zien wat een bed daar kost. Langs de weg, direct aan de Oostzee, bekeken we nog een ruïne van het kasteel Toolse. Daar omheen lagen als decoratie nog wat oude (houten) vissersschepen. Eén daarvan was de dag ervoor volledig verbrand. Er hing nog een sterke brandlucht. We spraken daar met een studente uit naburig stadje Kunda, die het nieuws over de brand had gehoord en daarom kwam kijken. Op haar advies gingen we in die plaats eten bij een keurige plaatselijke restaurant annex cafetaria. We aten daar heerlijk, met een pannenkoek en ijs als toetje. Het was echt te veel, maar ja, het is betaald en dus wordt er gegeten.

Alle bijzonderheden, zoals nationale monumenten, worden met bruine borden aangegeven. Het probleem is, als je zo’n bord ziet, dat je niet weet wat er te zien is, omdat er meestal alleen een Estse tekst op staat. Zo werden wij die dag geleid naar “Kivioli tuhamäed”. Dit bleken grote heuvels te zijn, ontstaan door opslag van as uit kolencentrales. Deze heuvels zijn en worden beplant, deels met Europees geld. Het moet gezegd worden, als de begroeiing er is is het een mooi gezicht. Overigens, in Estland is de hoogste een ‘berg’ slechts 318 m., in het zuidoosten bij de Letse grens.

De dag werd afgesloten door een slaapplaats te zoeken aan de Oostzee, nog ongeveer 50 km vanaf de Russische grens. Op de P-plaats lag de zee aan onze voeten, onderaan de krijtrotsen. Tussen de afgrond en de camper lag een strook van 5 m. en de zee lag ongeveer 50 m. dieper. Schon wieder ein Traumplatz.